Problem-based Learning

pbl02Η μεθοδολογία Problem-Based Learning (PBL), βασίζεται στην συνεργατική διαδικασία επίλυσης προβλημάτων σε συνδυασμό με την ατομική πρωτοβουλία και δημιουργικότητα. Οι μαθητές παράλληλα με την απόκτηση γνώσεων στο/στα αντικείμενο/α σπουδών τους αποκτούν μια σειρά από δεξιότητες όπως είναι η διαχείριση του χρόνου και των έργων (project & time management), η ανάπτυξη δημιουργικής και καινοτόμου σκέψης, η ικανότητα  της επικοινωνίας κ.α. Eίναι μια μαθητοκεντρική παιδαγωγική προσέγγιση στην οποία οι μαθητές μαθαίνουν για ένα θέμα μέσα από την εμπειρία της επίλυσης προβλημάτων.  Στους στόχους της μεθοδολογίας (PBL), περιλαμβάνονται:

  • η αναπτύξη ευέλικτης γνώσης από τους μαθητές,
  • η καλιέργεια δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων,
  • η αυτο-κατευθυνόμενη μάθηση,
  • η ανάπτυξη δεξιότητων συνεργασίας, καθώς και εσωτερικών κινήτρων.

PBL

Αποτελεί μέθοδο ενεργητικής μάθησης. Αντιμετωπίζει την ανάγκη για προώθηση της δια βίου μάθησης μέσα από διαδικασίες έρευνας και της εποικοδομητικής μάθησης. Θεωρείται ως μια δημιουργική προσέγγιση για την διδασκαλία, με έμφαση στη συνεργασία και την αυτο-κατευθυνόμενη μάθηση και υποστηρίζεται από εκπαιδευτικούς που λειτουργώντας ως υποστηρικτές κλιμακώνουν την ένταση της μάθησης. Βασικά στάδια εφαρμογής της μεθόδου καταγράφονται στη συνέχεια:

  1. Στους μαθητές παρουσιάζεται ένα «πρόβλημα» οι οποίοι μέσω  συζήτησης στην ομάδα, ενεργοποιούν τις προηγούμενες γνώσεις τους.
  2. Στην  ομάδα, αναπτύσσουν πιθανές θεωρίες και υποθέσεις για να εξηγήσουν το πρόβλημα. Εντοπίζονται τα μαθησιακά ζητήματα που πρέπει να ερευνηθούν.
  3. Κατασκευάζουν ένα πρωτογενές μοντέλο για να εξηγήσουν το πρόβλημα.
  4. Ο εκπαιδευτικός παρέχει υποστήριξη, σχεδιάζοντας  ένα πλαίσιο εργασίας στο οποίο οι μαθητές μπορούν να «κατασκευάσουν» τη γνώση σχετικά με το πρόβλημα.
  5. Μετά την αρχική ομαδική εργασία, οι μαθητές εργάζονται ανεξάρτητα με  αυτοκατευθυνόμενη μελέτη για να διερευνήσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
  6. Στην ομάδα (εκ νέου) συζητούν τα ευρήματά τους και τελειοποιούν την αρχική εξήγησή  τους με βάση αυτά που έμαθαν.

pbl_process

Η μεθοδολογία (PBL), ακολουθεί μια κονστρουκτιβιστική θεωρία μάθησης. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού – διαμεσολαβητή (facilitator), είναι να καθοδηγεί και πολλές φορές να αμφισβητήσει τη διαδικασία τ μάθησης και όχι αυστηρά να παρέχει γνώσεις.

Από την άποψη αυτή, η ανατροφοδότηση και ο προβληματισμός σχετικά με τη μαθησιακή διαδικασία και τη δυναμική της ομάδας είναι τα βασικά συστατικά της. Διευκολύνει τη μάθηση υποστηρίζοντας, καθοδηγώντας και παρακολουθώντας τη μαθησιακή διαδικασία.  Συμβάλει στην οικο

δόμηση της αυτοπεποίθησης των μαθητών και στην βαθύτερη κατανόηση των εννοιών που πραγματεύονται, …τους  ενθαρρύνει.  Οι μαθητές ανταποκρίνονται καλύτερα σε κίνητρα που δίδονται από ενθου

σιώδεις  διαμεσολαβητές. Οι κατευθυντήριες οδηγίες που θα οδηγήσουν στη λύση του προβλήματος, απαιτούν πολύ περισσότερο χρόνο από το να δοθούν απλά οι απαντήσεις στους μαθητές. Ο χρόνος που αφιερώνει ο εκπαιδευτικός – διαμεσολαβητής είναι 3-4 φορές μεγαλύτερος από αυτόν που απαιτείται από παραδοσιακές μεθόδους.

ETE_PBL_flowmodelΟι μαθητές θεωρούνται ενεργοί συμμέτοχοι που ασχολούνται με τη συνεργατική κατασκευή της γνώσης.  Βοηθά στη διαδικασία της δημιουργικής οικοδόμησης προσωπικών ερμηνειών με βάση τις εμπειρίες και τις αλληλεπιδράσεις. Κατευθύνει το μαθητή από τη θεωρία στην πράξη μέσα από ένα δημιουργικό ταξίδι «επίλυσης προβλημάτων». Η εργασία σε ομάδες, βοηθά τους μαθητές  να αναγνωρίζουν αυτό που ήδη γνωρίζουν, τι πρέπει να ξέρουν, και πώς και πού να αποκτήσουν πρόσβαση σε νέες πληροφορίες που αξιοποιούμενες θα οδηγήσουν στην επίλυση του προβλήματος.

Κατά την εφαρμογή της μεθοδολογίας αυτής στον Εκπαιδευτικό Οργανισμό προτείνονται τα παρακάτω βήματα:

  1. Προετοιμασία του Εκπαιδευτικού Οργανισμού για αλλαγή.
  2. Δημιουργία  μιας  ομάδας εργασίας με θέμα την αναθεώρηση του προγράμματος.
  3. Καθορισμός των εκπαιδευτικών αποτελεσμάτων.
  4. Σχεδιασμός, Οργάνωση και Διαχείριση των πόρων που θα συμβάλουν στην αλλαγή.
  5. Εκπαίδευση εκπαιδευτικών – διαμεσολαβητών (facilitators) και  καθορισμός των στόχων τους.
  6. Εισαγωγή των μαθητών στη μεθοδολογία.
  7. Υποστήριξη κατά την εφαρμογή της PBL μεθοδολογίας.
  8. Επαναπροσδιορισμός της  αξιολόγησης ώστε να παραλληλιστεί με το νέο πρόγραμμα σπουδών.
  9. Συλλογή και αξιοποίηση των πληροφοριών από τους μαθητές και το διδακτικό προσωπικό.
  10. Διαχείριση πόρων μάθησης και υποστηρικτικών εγκαταστάσεων.
  11. Συνεχόμενη αξιολόγηση των αλλαγών που πραγματοποίηούνται.

Unknown

Αναφορές

  1. Hmelo-Silver, Cindy E. (2004). «Problem-Based Learning: What and How Do Students Learn?». Educational Psychology Review. Retrieved 16 November 2012.
  2. Schmidt, Henk G; Rotgans, Jerome I; Yew, Elaine HJ (14). «The process of problem-based learning: what works and why». Medical Education 45 (8): 792–806. doi:10.1111/j.1365-2923.2011.04035.x. Retrieved 16 November 2012.
  3. Hung, Woei (2011). «Theory to reality: a few issues in implementing problem-based learning». Educational Technology Research and Development 59 (4): 529–552. doi:10.1007/s11423-011-9198-1. Retrieved 16 November 2012.
  4. Barrows, Howard S. (17). «Problem-based learning in medicine and beyond: A brief overview». New Directions for Teaching and Learning 1996 (68): 3–12. doi:10.1002/tl.37219966804. Retrieved 16 November 2012.
  5. Neville, AJ (2009). «Problem-based learning and medical education forty years on. A review of its effects on knowledge and clinical performance.». Medical principles and practice : international journal of the Kuwait University, Health Science Centre 18 (1): 1–9. PMID 19060483. Retrieved 17 November 2012.
  6. Boud, David; Feletti, Grahame (2008). The challenge of problem-based learning: Chapter «A Hybrid Model of Problem-based Learning» (2nd ed., (1st pbk. ed.). ed.). London: Routledge. ISBN 0749425601.
  7. Duch, Barbara J.; Groh, Susan; Allen, Deborah E. (2001). The power of problem-based learning: a practical «how to» for teaching undergraduate courses in any discipline. (1st ed. ed.). Sterling, VA: Stylus Pub. ISBN 1579220371.
  8. Peters, José A. Amador, Libby Miles, C.B. (2006). The practice of problem-based learning: a guide to implementing PBL in the college classroom. Bolton, Mass.: Anker Pub. Co. ISBN 978-1933371078.
  9. Gasser, Kenneth W. (June 2011). «Five Ideas for 21st Century Math Classrooms». American Secondary Education 39 (3): 108–116. Retrieved 16 November 2012.
  10. Kenney, Shirley Strum. «Reinventing Undergraduate Education:A Blueprint for America’s Research Universities». The Boyer Commission on Educating Undergraduates in the Research University. Northern Illinois University. Retrieved 17 November 2012.
  11. Schmidt, Henk G.; LOYENS, SOFIE M. M.; VAN GOG, TAMARA; PAAS, FRED (2007). «Problem-Based Learning: Compatible with Human Cognitive Architecture: Commentary on Kirschner, Sweller, and Clark (2006)». Educational Psychologist 42 (2): 91–97. doi:10.1080/00461520701263350. Retrieved 16 November 2012.
  12. Hmelo-Silver, Cindy E.; Duncan, Ravit Golan; Chinn, Clark A. (2006). «Scaffolding and Achievement in Problem-Based and Inquiry Learning: A Response to Kirschner, Sweller, and Clark (2006)». Educational Psychologist 42 (2): 99–107. doi:10.1080/00461520701263368. Retrieved 17 November 2012.
  13. Koh GC, Khoo HE, Wong ML, Koh D (January 2008). «The effects of problem-based learning during medical school on physician competency: a systematic review». CMAJ 178 (1): 34–41. doi:10.1503/cmaj.070565. PMC 2151117. PMID 18166729.
  14.  Teoh, B.T.; Preechaporn, W., & Leong, C. K. «Problem-based learning in the 4 Core Areas (PBL4C) in the search of excellence in mathematics instruction.». Paper presented at 5th EARCOME Conference. Retrieved 17 November 2012.
  15. «Problem-Based Learning Curriculum A Success For Medical School». Medicalnewstoday.com. Retrieved 2012-11-16.
  16. Schmidt, PL; Trevejo, RT; Tkalcic, S (Summer 2008). «Veterinary Public Health in a Problem-based Learning Curriculum at the Western University of Health Sciences.». Journal of Veterinary Medical Education 35 (2): 212–8. PMID 18723806. Retrieved 10 July 2012.
  17. «Problem-based learning at the Libyan International Medical University». limu.edu.ly. 2009. Retrieved 2012-02-18.
  18. Farley, Joshua; Erickson, Jon D.; Daly, Herman (2005). Ecological Economics: a Workbook for Problem-Based Learning. Washington, DC: Island Press.
  19. Sweller, John (2006). «The worked example effect and human cognition». Learning and Instruction 165–169. doi:10.1016/j.learninstruc.2006.02.005.
  20. Sweller, John (NaN undefined NaN). «Cognitive load during problem solving: Effects on learning». Cognitive Science: 257–285. doi:10.1016/0364-0213(88)90023-7. Retrieved 16 November 2012.
  21. Sweller, J., Van Merriënboer, J., & Paas, F. (1998). «Cognitive architecture and instructional design». Educational Psychology Review 10 (3): 251–296. doi:10.1023/A:1022193728205.
  22. Azer, Samy A. (2011). «Introducing a problem-based learning program: 12 tips for success.». Medical teacher
  23. McLean, Michelle; Van Wyk, Jacqueline (Dec 2006). «Twelve tips for recruiting and retaining facilitators in a problem-based learning programme.». Medical teacher 28 (8): 675–9. PMID 17594576. Retrieved 17 November 2012.
  24.  Loyens, Sofie M. M.; Magda, Joshua; Rikers, Remy M. J. P. (2008). «Self-Directed Learning in Problem-Based Learning and its Relationships with Self-Regulated Learning». Educational Psychology Review 20 (4): 411–427. doi:10.1007/s10648-008-9082-7. Retrieved 16 November 2012.
  25. Severiens, Sabine E.; Schmidt, Henk G. (2009). «Academic and social integration and study progress in problem based learning».
  26.  Sendağ, Serkan; H. Ferhan Odabaşı (August 2009). «Effects of an online problem based learning course on content knowledge acquisition and critical thinking skills». Computers & Education Retrieved 16 November 2012.
  27. Vardi, Iris; Ciccarelli, Marina (2008). «Overcoming problems in problem‐based learning: a trial of strategies in an undergraduate unit». Innovations in Education and Teaching International 45 (4): 345–354. doi:10.1080/14703290802377190.