Συμμετέχοντας ως γονιός σε ένα διαδικτυακό μάθημα του παιδιού μου, εν μέσω πανδημίας.

Είναι πολύ καινούργιο για όλους μας αυτό που συμβαίνει τις μέρες του εγκλεισμού λόγω της πανδημίας, στα διαδικτυακά θρανία.

Είναι η ένταση της εφαρμογής, είναι ότι το ανακαλύπτουμε πρόσφατα (ενώ υπάρχει από το 1840 ως μεθοδολογία μάθησης μέσω αλληλογραφίας, και το 1858 ως πανεπιστημιακή «τηλεμάθηση»), είναι η ισχυρή άποψη που έχουμε για τα πράγματα, είναι το έλλειμμα έγκυρης ενημέρωσης, είναι οι μεμονωμένες κακές ίσως εμπειρίες των πρώτων ημερών, είναι η έλλειψη ετοιμότητας προσαρμογής;

Φαντάζομαι πολλές φορές, μεταφέροντας την αντίστοιχη διαδικτυακή εικόνα στις πραγματικές αίθουσες διδασκαλίας… στο κάδρο που φτιάχνει το μυαλό μου υπάρχουν τα ατομικά πλέον θρανία όπου κάθεται ο μαθητής και οι γονείς δίπλα – δίπλα, όλοι μαζί στριμωγμένοι στο ίδιο αυτό μικρό θρανίο με τα πόδια των μεγάλων να προεξέχουν. Φαντάζομαι μερικούς από εμάς “κρυμμένους” πίσω από ένα χαρτόνι τεράστιο γύρω από το θρανίο, με ορισμένα από αυτά τα παραβάν περίτεχνα διακοσμημένα, στην καλύτερη περίπτωση.

Η θέα της εικόνας, που ο νους δημιουργεί, μου προκαλεί ευθυμία… στην αρχή τουλάχιστον…

Τώρα που είμαστε στο σπίτι, είτε έχουμε χρόνο είτε όχι, μπορούμε να ακούμε στο περιθώριο της ακοής μας ή/και να βλέπουμε το διαδικτυακό μάθημα στο οποίο συμμετέχει το παιδί μας.

Δεν είμαστε λίγοι αυτοί που συγχρονίζουμε τα ημερολόγια της δουλειάς μας με τα μαθήματα του παιδιού μας, ώστε να δεχόμαστε και μηνύματα συγκεκριμένα που θα μας βοηθήσουν να μην χάσουμε απολύτως κανένα… Όταν δε, υπάρχει χρόνος, ορισμένοι από εμάς συμμετέχουμε στο μάθημα κιόλας. Έχουμε άποψη για τους διαλόγους που διαμείβονται, θέτουμε τα δικά μας ερωτήματα στο δάσκαλο (διακριτικά στο chat που νομίζουμε ότι μόνο εμείς και ο δάσκαλος βλέπουμε), έχουμε άποψη την οποία επικοινωνούμε με τους φίλους μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βιντεοσκοπούμε το μάθημα για να το στείλουμε σε φίλους ή/και συγγενείς που θα πρέπει να θαυμάσουν την επίδοση ή την τοποθέτηση του παιδιού μας. 

Το καλύτερο συμβαίνει όταν όπως διατεινόμαστε, «έχουμε τεστ».  Εκεί αρχίζουν πολύ πριν οι πυρετώδεις διαδικασίες προετοιμασίας. Τι βιβλία που κατεβαίνουν από τα ράφια της βιβλιοθήκης, τι τετράδια με τις σημειώσεις του μαθητή/τριας, τι το διαδίκτυο στο κινητό τηλέφωνο, τι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη «βοήθεια του κοινού». Όλα σε πλήρη εγρήγορση και σπάνια ετοιμότητα…  Και στο τέλος, να τα μηνύματα (ειδικά αν κάτι δεν πήγε καλά) «…Μα δεν προλάβαμε να καταθέσουμε», «…κόπηκε η σύνδεση», «…εμείς πατήσαμε την υποβολή αλλά αυτό κόλλησε…», «μας πέταξε έξω την πιο ακατάλληλη στιγμή» …όλα στον πληθυντικό.

Ενθαρρύνουμε τα παιδιά να εστιάζουν στη οθόνη του υπολογιστή τους ολοένα και περισσότερο. Αψηφούμε γνώση, κανόνες, συνήθειες …μέτρο. 

Προσθέτοντας σε ένα παλαιότερο άρθρο, μία ακόμη «αλήθεια ή ψέμα»: «Τα διαδικτυακά μαθήματα είναι μόνο για τους Μαθητές;», θα έλεγα ότι στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση έχουμε όλοι άποψη γιατί βλέπουμε πράγματα που δεν είχαμε πριν τη δυνατότητα να δούμε. Γινόμαστε και Δάσκαλοι και Μαθητές και Επιθεωρητές και Σύμβουλοι Εκπαίδευσης, ίσως και υπουργοί Παιδείας ταυτόχρονα… Είναι άραγε αλήθεια ή ψέμα; 

Μέτρον Άριστον (Κλεόβουλος 6ος αι π.Χ) λοιπόν και σ’ αυτή την λειτουργία.

Είναι ίσως μια ακόμη ευκαιρία, τηρώντας το μέτρο, να αναπτύξουμε διαγενεακή αλληλεγγύη. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη. Ας γίνουμε για λίγο «αόρατοι» γονείς με την έννοια που η Μοντεσόρι χρησιμοποιούσε για το Δάσκαλο. Σύμφωνα με την παιδαγωγό, ο καλύτερος δάσκαλος είναι ο «αόρατος» δάσκαλος. Και εξηγούμαι… Δεν πρόκειται για ταχυδακτυλουργία. Η Μαρία Μοντεσόρι  φανταζόταν ένα δάσκαλο που να μπορεί να πει: «Τα παιδιά τώρα δουλεύουν σαν να μην υπάρχω». Τότε με την πλασματική του απουσία, που στην ουσία είναι η πιο αποτελεσματική παρουσία, έχει καθορίσει τους μαθητές του…

Με τα χρόνια πιστεύω, ολοένα και περισσότερο, ότι μία από τις κυρίαρχες ικανότητες του γονιού είναι να μένει «αόρατος» στη σχέση του με τα παιδιά, …με την ερμηνεία που δίνει η μεγάλη αυτή παιδαγωγός…

Ας βοηθήσουμε τα παιδιά σε πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν (…και μόνο σ’ αυτά) και ας βοηθηθούμε κι εμείς από αυτά, σε πράγματα που δεν γνωρίζουμε.

Κι όταν όλα αυτά τελειώσουν; 

Ποιο είναι το ίζημα και κυρίως ποιος ο ρόλος του; 

Μήπως έχουμε ανοίξει το κουτί της Πανδώρας;

[ΒΟ 2/21]

Μαθητικό συνέδριο

«Διάλογος ή σύγκρουση πολιτισμών;» Όταν η τεχνολογία ενώνει και δυναμώνει το λόγο…

Όταν οι Μαθητές/τριες παίρνουν θέση στα γεγονότα

Όταν οι Μαθητές/τριες τεκμηριώνουν θέσεις και προτάσεις

Όταν οι Μαθητές/τριες αξιοποιούν τα μέσα, έτσι, έστω και κάτω από πίεση

Όταν η Τεχνολογία μεταφέρει παντού σημαντικά μηνύματα 

Όταν η Τεχνολογία ενώνει και δυναμώνει το λόγο 

Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό και γεμίζει χαρά και ελπίδα όλους μας…

«Διάλογος ή σύγκρουση πολιτισμών; Με αφορμή το ορόσημο των 2.500 χρόνων από τη Μάχη των Θερμοπυλών και τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας»

Το μαθητικό διαδικτυακό (λόγω πανδημίας) συνέδριο εντάσσεται στις επίσημες εκδηλώσεις για το «Επετειακό Έτος: Θερμοπύλες-Σαλαμίνα 2020», που τελεί υπό την αιγίδα της Α.Ε. της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου.

Φέτος έλαβαν μέρος 67 σχολεία, 23 Λύκεια και Γυμνάσια με εισήγηση και επιπλέον 42 σχολεία ως παρατηρητές (με βάση τον περιορισμό που έθεσε η Οργανωτική Επιτροπή) από την ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα, τη Γερμανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κύπρο, τη Μεγάλη Βρετανία, την Τουρκία. 

Τους συνέδρους καλωσόρισαν η Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Αννίκα Παπαντωνίου και η Πρόεδρος του «Ιδρύματος Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη» και Πρέσβης Καλής Θελήσεως της UNESCO Μαριάννα Βαρδινογιάννη.

Χαιρετισμούς απηύθυναν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, ο Διευθυντής/President του Κολλεγίου Αθηνών Καθηγητής Κώστας Συνολάκης ’75 και η Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Νίκη Κεραμέως, ο Διευθυντής Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Β’ Αθήνας Ιωάννης Ψαχούλας και ο  Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) Λουκάς Τσούκαλης. 

Εκ μέρους του Κολλεγίου χαιρετισμούς απηύθυναν επίσης ο Γενικός Συντονιστής Σχολικών Μονάδων του ΕΕΙ Χρήστος Παπανικολάου, η Συντονίστρια του Πανελληνίου Μαθητικού Συνεδρίου και Σύμβουλος του Διευθυντή/ President Πολυάνθη Τσίγκου καθώς και ο Συντονιστής του Κολλεγίου Αθηνών με το «Ίδρυμα Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη» και Συντονιστής Ιστορίας και Κοινωνικών Σπουδών του Λυκείου Κολλεγίου Ψυχικού Ιορδάνης Παπαδόπουλος. 

Κεντρικοί εισηγητές κατά τη δεύτερη ημέρα του συνεδρίου ήταν ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπιος Παυλόπουλος, Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ και ο Στέλιος Βιρβιδάκης, Καθηγητής Φιλοσοφίας του Τμήματος Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης του ΕΚΠΑ.   

Το θέμα προσφερόταν για πολυπρισματικές θεωρήσεις και πολλαπλές αναλύσεις. Οι μαθητές –  εισηγητές με την καθοδήγηση των υπευθύνων καθηγητών κάθε σχολείου μελέτησαν τα δύο εμβληματικά ιστορικά γεγονότα,  που διαμόρφωσαν τον αρχαίο Έλληνα του 5ου π.Χ. αιώνα ως πολίτη μια οργανωμένης πόλης-κράτους αλλά και -για πρώτη φορά- ως μέλος μιας πανελλήνιας κοινότητας. Πέρα, όμως, από τα ιστορικά γεγονότα, οι μαθητές εξέτασαν τον ρόλο της ιστορικής γνώσης και μνήμης ως βάσης για τη διαμόρφωση ταυτότητας και την κατανόηση της ετερότητας, τους τρόπους και τις συνθήκες διαλόγου και συνύπαρξης μεταξύ των πολιτισμών, καθώς και τον ρόλο των νέων για την ειρηνική και δημιουργική συνύπαρξη των λαών. 

Συνολικά συμμετείχαν 1.732 μαθητές και εκπαιδευτικοί εκ των οποίων 134 μαθητές – εισηγητές. Τη μετάδοση του συνεδρίου παρακολούθησαν απευθείας 2.692 πρόσωπα (μαθητές-εισηγητές, μαθητές-παρατηρητές, εκπαιδευτικοί, προσκεκλημένοι), με 1.329 μοναδικούς επισκέπτες (Σε πολλές περιπτώσεις, ένας εκπαιδευτικός ως «μοναδικός επισκέπτης» μετέδιδε το συνέδριο σε πολλούς μαθητές).

Μαθητικό συνέδριο

https://www.athenscollege.edu.gr/news/details/2021/02/17/ac_student_conference