User experience …μια άποψη

kill-user-experienceΥπάρχει μια αρχή με την οποία συμπορεύομαι όλα αυτά τα χρόνια: Να προσαρμόζομαι σε οποιαδήποτε κατάσταση και συνθήκη. Να συμβιβάζομαι με τα δεδομένα που κάθε φορά βρίσκω …ή μου δίδονται. Να χτίζω μ’ αυτά …πάνω σ’ αυτά. Να παίρνω από αυτά ότι καλύτερο έχουν να μου δώσουν, να τα εμπλουτίζω …να τα εξαντλώ.  Βλέποντας μέσα από το πρίσμα της «τεχνολογίας στην εκπαίδευση» αρκετά χρόνια τώρα, θα μπορούσα να πω ότι για την εκπαίδευση αυτό είναι ένα από τα ζητούμενα…

Ας κοιτάξουμε το πρίσμα από άλλο σημείο. Ας δούμε για λίγο από την άλλη πλευρά των πραγμάτων. Ας αναθεωρήσουμε την παραπάνω σκέψη, που με τα χρόνια έγινε (καλώς ή κακώς) αρχή. Στην εκπαίδευση άλλωστε δεν χωρούν μικρές μετατοπίσεις…

Ας κάνουμε μια «υπόθεση εργασίας» στις γραμμές που ακολουθούν…

  • Τι θα γινόταν άραγε αν δεν αρχίζαμε από το μηδέν κάθε φορά; 
  • Τι θα γινόταν αν ξεκινούσαμε το όμορφο ταξίδι της δημιουργίας από μερικά βήματα πιο μπροστά; 
  • Τι θα γινόταν αν τα εργαλεία (και στη συγκεκριμένη περίπτωση η τεχνολογία) μας διευκόλυναν πραγματικά; 

Real-End-User-ExperienceΌλα έχουν την αξία τους… Αλλά… Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να στερήσουμε την εκπαίδευση από την ευχρηστία των συσκευών. User experience ειπώθηκε …και καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερο χώρο στον προβληματισμό όσων αξιοποιούν την τεχνολογία στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η εμπειρία του χρήστη  περιλαμβάνει τις συμπεριφορές, τις στάσεις και τα συναισθήματα του σχετικά με τη χρήση ενός προϊόντος, ενός συστήματος, ή μιας υπηρεσίας. Αφορά την πρακτική, τη βιωματική, τη συναισθηματική, την εποικοδομητική και πολύτιμη αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπου και υπολογιστή. Περιλαμβάνει τέλος αντιλήψεις όπως η χρησιμότητα, η ευκολία χρήσης και η αποτελεσματικότητα. 

Μήπως απαντώντας στα παρακάτω ερωτήματα (θεωρητικά και μη, υπερβολικά ή όχι), αρχίσουμε να βλέπουμε διαφορετικά τα θέματα ευχρηστίας …ή και χρηστικότητας;

  • Πόσα βήματα μπροστά στο μεγάλο ταξίδι με την τεχνολογία, θα βρεθεί κάποιος που δεν αναγκάζεται να κινεί το δάχτυλό του στο tablet PC σκεφτόμενος αν η γραμμή που θα «τραβήξει» στη ψηφιακή του σελίδα θα το ακολουθήσει άμεσα ή μετά από μη αμελητέο χρόνο;
  • Πόσο χρόνο θα έχει κερδίσει κάποιος, που δεν θα «πατάει» τρεις φορές το εικονικό button στην οθόνη, ώστε να αρχίσει η λειτουργία για την άμεση εκκίνηση της οποίας έχει φτιαχτεί;
  • Πόση σπατάλη χρόνου τελικά γλιτώνει κάποιος, που δεν χρειάζεται να κάνει format κάθε τρεις μήνες στον υπολογιστή του, γιατί κάθε μέρα που περνά γίνεται ολοένα και αργότερος, λόγω των trojans που έχουν “κατακλίσει” την μνήμη και τον επεξεργαστή του;
  • Πόσο τελικά κερδίζει κάποιος που δεν αναγκάζεται να παρεκκλίνει (στην καλύτερη περίπτωση), από τον αρχικό του (εκπαιδευτικό) στόχο επειδή αναγκάζεται να επανεκκινήσει το σύστημά του την ώρα που κοντεύει να τελειώσει το πολυμεσικό μικρόκοσμο που αναπτύσσει;
  • Πόσο θα κερδίσουμε τελικά δίνοντας μια υπολογιστική συσκευή στους μαθητές μας που την αγαπούν, τη σέβονται, και αντιλαμβάνονται την αξία της; 
  • Πόσο εκπαιδευτικό χρόνο θα κερδίσουν οι μαθητές μας όταν στην ίδια σελίδα του βιβλίου που διαβάζουν, έχουν τη δυνατότητα περισσότερων από μια αναπαραστάσεις για το ίδιο (δυσνόητο ίσως) θέμα, έχουν τη δυνατότητα δοκιμής και πειραματισμού για τη θεωρία που μόλις πριν μερικές αράδες διάβασαν, έχουν τη δυνατότητα αυτοαξιολόγησης σε κάθε ενότητα ή κεφάλαιο; …Όταν έχουν τη δυνατότητα δημιουργίας πολυτροπικού κειμένου με εύχρηστα και αξιόπιστα εργαλεία με εστιασμένες λειτουργίες που δεν τους αποσπούν από τον αρχικό στόχο. …Όταν έχουν τη δυνατότητα να κινούνται μεταξύ των τριών και πλέον ανοιχτών αλληλοεξαρτώμενων εφαρμογών σύροντας τα τέσσερά τους δάχτυλα από τη μια μεριά της οθόνης μέχρι την άλλη; …Όταν τελικά μπορούν να χειριστούν τη συσκευή τους με απόλυτα φυσικό τρόπο χωρίς ενδιάμεσα περιφερειακά και αστοχίες του συστήματος; 

Μήπως τελικά πρέπει να αναθεωρήσουμε; Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να μη συμβιβαζόμαστε με ημίμετρα; Μήπως πρέπει τελικά να αρχίσουμε να διεκδικούμε το καλύτερο, το ποιοτικότερο, για την εργαλειοθήκη μας ως εκπαιδευτικοί; 

Β.Ο. 5/2014