Ανοιχτοί χώροι μάθησης, επικοινωνίας, δημιουργίας…

  • «Θέλω να μπορώ να επιλέγω πού και πώς θα καθίσω στην αίθουσα, πού θα κοιτάξω, πού θα εστιάσω την προσοχή μου…»
  • «Θέλω να είμαι δίπλα στους καλούς μου συνεργάτες, να ανταλλάσσουμε υλικό, να ψάχνουμε μαζί…»
  • «Θέλω η διάταξη των γραφείων να αλλάζει ανάλογα με το είδος της διδασκαλίας και τη μεθοδολογία…»
  • «Θέλω να έχω πρόσβαση σε ηλεκτρονικές (και όχι μόνο) πηγές γνώσης, την ίδια στιγμή αν χρεαστεί…»
  • «Θέλω να χρησιμοποιώ τα ψηφιακά μέσα χωρίς κόπο, να είναι εκεί όταν τα χρειάζομαι, έτοιμα…»
  • «Θέλω να ακούγεται η φωνή μου, όταν έχω κάτι σημαντικό να πω…»
  • «Θέλω να χαλαρώσω λιγάκι από μια κουραστική συνεδρία…»
  • «Θέλω να βρω ένα χώρο να μπορέσω να οργανώσω τη σκέψη μου…»
  • «Θέλω να μπορώ να ακούω την ησυχία!»

Ποια από τα παραπάνω «θέλω» είναι λόγια μαθητών και ποια είναι λόγια των εκπαιδευτικών τους;

Μήπως κατά κάποια έννοια, τα «θέλω» του ενός, είναι και «θέλω» του άλλου;

Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να κάνω δύο μαθήματα σε μια τέτοια αίθουσα. Open Learning Space την ονόμασαν εκτός συνόρων. Πολλές μελέτες και έρευνες διεθνώς. …Πολύ λίγες υλοποιήσεις. Μία από αυτές εδώ... Κι εγώ με τρεις διαφορετικούς ρόλους. Ο δεύτερος  χρονικά ρόλος ως εκπαιδευτής ενηλήκων, σε σεμινάριο 96 γονέων μαθητών, με θέμα την αξιοποίηση διαδραστικών επιφανειών στην καθημερινότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ο τρίτος ρόλος ως δάσκαλος ειδικότητας, σε μια εκπληκτική συνδιδασκαλία γλώσσας με διαθεματική προσέγγιση,  δύο τμημάτων της έκτης του Δημοτικού Σχολείου. Ο πρώτος (πάντα χρονικά) ρόλος ως ο άνθρωπος που πιστεύει (και έχει κάνει πράξη της επαγγελματικής του ζωής) …ότι τα ψηφιακά μέσα και οι μεθοδολογίες είναι εδώ για να λύνουν προβλήματα, να διευρύνουν ορίζοντες, να προσφέρουν εναλλακτικές θεωρήσεις …και όχι για να δημιουργούν θέματα…

Το αποτέλεσμα δεν αφήνει πολλά περιθώρια στο νου να επιλέξει κάτι άλλο… κάτι διαφορετικό…